ساعت 1 بعد از نصف شب است. اگر حالت معمول باشد، من الآن باید سه ساعتی باشد که به خواب ناز فرو رفته ام (باید بنویسم رفته ام یا رفته باشم یا رفته بودم یا ...؟) اما اصلاً حالت معمولی نیست، اولین "نود" بعد از قهرمانی پرسپولیس است و نمی توان از دستش داد.
فکر می کردم الآن که بعد از سه ساعت دوری اضافه قرار است به وصال محبوب ازلی و ابدی ام برسم، خیلی خواب راحت و لذت بخشی خواهم داشت، اما نمی دانم چرا خواب از چشمم پریده. البته یک دلیلش به گمانم به خاطر تحمل فشار عصبانیتی است که در اثر شنیدن چشم سفیدی، آن هم با لهجه اصفهانی عارض شده. (این جمله حس آمیزی داشت؟!)
.
.
.
ویرم گرفته که الآن که خواب به چشمم نمی آید یک چیزی بنویسم. اصلاً دلم می خواهد تایپ کنم... هیچ چیزی به ذهنم نمی رسد. البته یک چیزهایی هست که می شود نوشت. مثلاً از همین قهرمانی پرسپولیس. ولی با توجه به عده زیاد استقلالی ها، می ترسم اگر یک بار دیگر دهان باز کنم، مورد حمله قرار بگیرم. از کنکور هم می شود نوشت، ولی با توجه به این که خودم کنکور نداده ام و الآن به گمانم اصلاً نمی توانم شرایط کنکوری ها را درک کنم، می ترسم یک سری چرت و پرت بنویسم که روی اعصابشان باشد. فقط امیدوارم همه شان از دیدن نتایج زحماتشان خوشحال شوند... دیگر چه؟ از چه می شود نوشت؟ از خودم؟ نه بابا! از ما که خبری نیست. اگر از احوالات ما جویا باشید ملالی نیست جز دوری شما. (با توجه به کثرت افراد مچ گیر، مخدوش کننده و افشاگر انتظار می رود طی چند روز آینده، برداشت های کاملاً مبتکرانه و خلاقانه ای از این "شما" را شاهد باشیم.)
ای بابا! این طور که نمی شود! من باید یک چیزی بنویسم!
عجالتاً این چیزی را که چند وقت پیش جایی خوانده ام و خوشم آمده، می نویسم. حالا شاید تا آخر شب بیداری امشب چیزی به ذهنم رسید!
«استاد ذن با شاگردش استراحت می کرد. پس از مدتی یک خربزه از خورجینش بیرون آورد، دو قسمت کرد و هر کدام شروع کردند به خوردن سهم خود.
- استاد خردمند، می دانم شما هر کاری می کنید، معنایی دارد. شاید تقسیم این خربزه با من، نشانه این باشد که می خواهید چیزی به من بیاموزید.
استاد در سکوت به خربزه خوردن ادامه داد.
شاگرد اصرار کرد: از سکوت شما می فهمم که پرسش مکتومی وجود دارد و باید پاسخی داشته باشد: جایگاه مزه ای که با خوردن این میوه لذیذ احساس می کنم، کجاست، در خربزه یا در زبان من؟
استاد هیچ نگفت. شاگرد که به هیجان آمده بود، ادامه داد: و از آن جا که در زندگی هر چیزی معنایی دارد، فکر می کنم به پاسخ این سؤال نزدیک شده باشم: مزه یک کنش حاصل از عشق و وابستگی بین دو چیز است. چرا که بدون خربزه چیزی برای لذت بردن وجود ندارد و بدون زبان ...
استاد گفت: بس است دیگر! احمق ترین آدم کسی است که خود را بیش از حد باهوش می دانند و برای هر چیزی دنبال تفسیر و تعبیر است! خربزه خوشمزه است، همین، حالا می گذاری با دل راحت خربزه ام را بخورم یا نه؟!»
موفق باشید!
پی نوشت: از حکایت بالا نتیجه می شود که اگر می خواهید کسی لذت خربزه خوریتان را زایل نکند، به محض این که دهانش را باز کرد و دیدید دارد چرت و پرت می بافد، بگویید «خفه شو!»
) راه کسانی شود که قصد انتخاب رشته دارند یا در ابتدای راه این رشته هستند.
) در ضمن فکر کنم جایزه تأثیرگذارترین پست ها رو هم باید به جیبی بدیم. یه بار فقط سه تا نقطه گذاشته بود، 36 نفر نظر داده بودن! واقعاً قدرت قلمو حال می کنین؟!
(حداقل با این شروع شده بود!) جالبه واقعاً! 
ولی از خوندن پستای بچه ها واقعاً خندیدم! مخصوصاً رضو و گیگیلی! در ضمن یه نکته ای هم در حین این گشت و گذار مکشوف شد. اونم این که به لطف زنجیره کم کم دوستانی که هیچ وقت دستشون به نویسندگی تو وبلاگ نمی رفت، داشتن پست می ذاشتن. اما نوبت به بیزی که رسیده، زنجیره قطع شده! (اوا! شکلک عصبانیم که نداره! ببخشید بیزی جون در نتیجه مجبورم از این استفاده کنم:
)
همه بزرگان از بچگی آثار نبوغ و بزرگی خود را آشکار می کنند و ویژگی های استثنایی دارند: پیکاسو از همان بچگی استعداد بی نظیر نقاشی اش را نشان داد و اولین کلمه ای که گفت «مداد» بود، موتزارت در 5 سالگی به عنوان یک بچه نابغه شناخته می شد،سهراب وقتی به دنیا آمد گریه نمی کرد و قریحه ادبی هوگو از همان کودکی مشخص بود. در مورد من البته این منحصر به فرد بودن کمی متفاوت بود. ویژگی منحصر به فرد من در یک نوع حساسیت به خصوص آشکار می شد. من در کودکی به کاکائو، بوی نفت و پر مرغ حساسیت داشتم و پس از مواجهه با این ها دچار تنگی نفس می شدم و هم زمان پلک هایم آنقدر باد می کرد شبیه ژاپنی ها می شدم. ( گاهی آنقدر زیاد که دیگر نمی توانستم ببینم.) به مرور زمان و به علت این که دیدم کسی از روی این ویژگی منحصر به فرد پی به نبوغ من نمی برد، آن را کنار گذاشتم.
الآنم پای سریالای آبرومندتر، مثل زیرزمین با این تحولای آبکیش و ناکام موندنای زورکی آدم بداش، همین کارو می کنم؛ ولی برای بعضی سریالا از رو می رم و حتی فحش هم نمی تونم بدم. همین جور هاج و واج با دهن باز به تلویزیون خیره می شم و فکر می کنم مگه آدمیزاد می تونه اینقدر چرت و پرت سر هم کنه!
اون سریال شبکه پنج رو که یکی دو قسمت بیشتر نتونستم تحمل کنم.به طرز غیر قابل باوری خزعبل بود.
نمی دونم عوامل این سریال، از بازیگر و کارگردان و تهیه کننده کدومشون به چیزی که ساختن اعتقاد دارن.چیزی که حرصمو در می یاره اینه که اینا واقعاً همه بیننده هاشونو احمق فرض می کنن و هیچ جا هم به این خاطر مؤاخذه نمی شن. 
(منظورم از اين جمله اين بود كه من فقط وقتايي كه خيلي خسته باشم و از گرما كلافه شده باشم و اعصابم خورد باشه نمي تونم راهو پيدا كنم. يه وقت فكر نكنيد من حس جهت يابيم از يه بچه دو ساله هم كمتره و در بهترين حالتم يه موش كور سريعتر از من مي تونه راهشو پيدا كنه ها!) 
اون با اسب سفيد اومد! اون مرد رؤياهاي من! (چون من در اون لحظه رؤياي ديگه اي غير از اين كه بتونم از تو اون خراب شده بيام بيرون نداشتم.) البته الان كه فكر مي كنم مي بينم اسب سفيد نداشت، فقط يه پيرهن سفيد تنش بود كه تا جايي كه امكان داشت به محدوده يه شلوار گشاد تجاوز كرده و اومده بود روي شلوار و به اضافه يك عينك و يه موي كوتاه و خيلي مرتب شونه شده و مقاديري ريش مجموعاً اين اجازه رو بهش مي دادن كه تو هر فيلم يا سريالي نقش مثبت بازي كنه. (يه كمي شبيه نقش اصلي فيلم زير نور ماه بود.) شنيدن جمله "خانم اجازه مي دين كمكتون كنم؟" از دهن ايشون يكي از شيرين ترين لحظات زندگي من بود! منم كه داشتم از خستگي هلاك مي شدم (و البته با عنایت به اين كه ايشون خيلي ظاهرالصلاح بودن)، گفتم:"بله، لطف مي كنين!"(البته من اونقدر وضعيت فجيعي داشتم كه محدوده وسيعي از ابناء بشر رو در اون لحظه ظاهرالصلاح مي ديدم.) ايشون در كمال محبت چند تا از پلاستيكهاي كتابو گرفتن و برام آوردن (روم نشد بگم چرا همشو نمي يارين؟!) و در همين حين هم سعي كردن بفهمن به چه كسي دارن احسان مي كنند:
آقاهه داشت با تلفن عمومي به يك جايي زنگ مي زد كه ظاهراً كسي گوشي را برنداشت، در نتيجه آقاهه راه افتاد و از ساختمان رفت بيرون. گيگيلي هم همين طور دنبالش راه مي رفت و حرف مي زد. من فقط يك جمله از حرف هايش را شنيدم كه داشت مي گفت:« گفت حجازي اگه يه خورده ديگه لاغر بشه كمرش مي شه اينقدر» و با دستش اندازه اي را نشان داد كه حجازي كه سهل است كمر نيكول كيدمن هم فكر نمي كنم به اين مقدار محدود شود. جالب اين بود كه آقاهه اصلاً به گيگيلي نگاه نمي كرد. واقعاً دلم برايش سوخت!
. مسئوليت هدايت شما روي شونه هاي نحيف من سنگيني مي كنه!